ÇİZGİ

…düşündü. Hayır. Bunu bilemez. Dikkatli biri değil. İfadelerine kolaylıkla anlam verememesi gerek. Ağır aksak adımlarımı ötekine uydurmayı başarmalıyım yeniden, devam:

Garip bir ikilemde kalmanın şaşkınlığı ve bedenini kaplayan delice bir cesaretin yankısıyla bağırdı. Bu katı ve yüksekten bakan bir nidadan ziyade, ılımlı ve endişeli görünmek arasında bocalayan, yılların körüklediği, sağduyusu pekişmiş kollayıcı bir serzenişti… Hayır olmuyor, ne diyorum ben böyle, yorgun düşen parmaklarımın her hareketiyle kalemimden mürekkep yerine salt saçmalıktan meydana gelen yıpratıcı bir boya akıyor, zihnimdeki karmaşa düşünce kıvrımlarımdan geçenleri de etkiledi besbelli, yorgun düştüm anlatıcım gibi. Nasıl devam edebilirim sorusu artık ulaşamayacağım kadar uzak bir kıyıda; bedenim geriye yığılmış bağlantısız düğümlerin içine çekiliyor -Görüyor musun? Komik, kelimelerim bile çatışıyor artık, saat ikiyi vurmuş gibi -dakikalar da geriye sarıyor, içimden şu duvardaki saat ayaklanıp anlatıcımı, beni hatta tüm hikayeyi yutsa diye geçiyor; göz göre göre hepimiz kaybolsak hiçlikte- ya da kavuşuversek bütünlüğe.

*Merve Şen

Advertisements